Ολοήμερη εκδρομή στην Ι.Μ. Αμπελακιώτισσας

Ολοήμερη εκδρομή στην Ι.Μ. Αμπελακιώτισσας

Μια θαυμάσια και εξαιρετική εκδρομή πραγματοποίησε ο Σύνδεσμός μας τη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου στα πανέμορφα και ιστορικά χωριά της Ορεινής Ναυπακτίας, κι ένα ευλαβικό προσκύνημα στο παλαίφατο μοναστήρι της Παναγίας της Αμπελακιώτισσας, στην “Κιβωτό της Ναυπακτίας” όπως αποκαλείται, που ιδρύθηκε το 1456 μετά την εύρεση της εικόνας της Θεοτόκου, κάτω απ’ τη βελανιδιά που υπάρχει πίσω από το Ιερό του Ναού.

Έτσι το πρωί της Δευτέρας 40 εκλεκτά μέλη και φίλοι του Συνδέσμου μας, με ευφρόσυνη διάθεση και χαρά ξεκινήσαμε το οδοιπορικό μας με δύο μικρά πούλμαν, για να υπάρχει μεγαλύτερη ευελιξία και η ανάβαση στους δύσκολους ορεινούς δρόμους να είναι ευκολότερη. Μετά τη Ναύπακτο αρχίζουν οι ανηφοριές που θα μας φέρουν στον πολυπόθητο προορισμό μας.

Περνάμε από το ξακουστό Χάνι του Ρέρεση, αλλά η πρώτη μας στάση θα γίνει στη γραφική Λιμνίτσα, όπου θα απολαύσουμε τον καφέ μας, την πεντανόστιμη ζυμαρόπιτα και τα εκλεκτά γλυκά στο καφενείο της κυρά-Σοφίας.

Συνεχίζουμε την πορεία μας για την Άνω Χώρα και το Μοναστήρι περνώντας από τα όμορφα χωριά Τερψιθέα, Ελατού, σε μια μαγευτική διαδρομή με τους ορεινούς όγκους, τα ραϊδιά τα στεφάνια, τους γκρεμούς, το αλπικό τοπίο με τα περήφανα ελατοδάση που υψώνονται προς τον ουρανό, σαν σε προσευχή στο Δημιουργό, με την πλούσια πανίδα και χλωρίδα, την ποικιλία των βοτάνων (ρίγανη, τσάι, αγριομάραθο) που ευωδιάζουν την ατμόσφαιρα.

Επιτέλους φτάσαμε στο περίφημο ορεινό χωριό της Ναυπακτίας, την Αμπελακιώτισσα που είναι χτισμένη ανάμεσα σε 2 λόφους του όρους Άι Λιάς σε υψόμετρο 1450 μέτρων.

Η Αμπελακιώτισσα μέχρι το 1927 ονομάζονταν Κοτίτσα. Τη χρονιά εκείνη μετονομάστηκε σε Καστρί κι ένα χρόνο αργότερα πήρε το σημερινό της όνομα από το μοναστήρι της, γνωστό και σαν Ιερά Μονή Αμπελακιώτισσας ή Παναγία Αμπελακιώτισσα.

Μετά την κοπιώδη διαδρομή φτάνουμε στο ονομαστό και ιστορικό μοναστήρι που βρίσκεται σε ένα θεσπέσιο και παραδεισένιο χώρο και με συγκίνηση και λαχτάρα εισερχόμαστε στο καθολικό του σταυρεπίστεγου, πάνσεπτου Ιερού Ναού για να προσκυνήσουμε την πανίερη λατρευτική εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου που, κατά την παράδοση, προέρχεται από τα Αμπελάκια της Θεσσαλίας, όταν τα λεηλάτησαν οι Τούρκοι, αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Συγχρόνως προσκυνήσαμε το απότμημα της δεξιάς χειρός του Αγίου Πολυκάρπου, που υπήρξε πρώτος επίσκοπος Σμύρνης.

Η υποδοχή από τον ηγούμενο της Μονής π. Πολύκαρπο, ήταν ενθουσιώδης και εγκάρδια, αφού μαζί με όλους τους άλλους, ξανασυναντούσε τους παλιούς του δασκάλους και καθηγητές, που στην μαθητική του ζωή ενστάλαξαν τα νάματα της γνώσης, της σοφίας και της ελληνοχριστιανικής αγωγής, ώστε ν’ αναδειχθεί στη συνέχεια σ’ ένα εξαίρετο λειτουργό και φλογερό ιεροκήρυκα ο οποίος στέκει ακοίμητος φρουρός στο Μοναστήρι κάτω από τη σκέπη και την ευλογία της Παναγίας και “φυλάσσει Θερμοπύλες” στις ακρώρειες της Αιτωλικής γης.

Στον ιερό χώρο του καθολικού της Μονής ψάλλαμε την παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο μέσα σ’ ένα κλίμα κατάνυξης, ευλάβειας και συγκίνησης, με τη συμμετοχή 5 ιεροψαλτών από το Σύνδεσμό μας και προεξάρχοντος του Ηγουμένου π. Πολυκάρπου ο οποίος στο τέλος μας μίλησε για το ιστορικό της Μονής και μας φιλοξένησε με πολλή αγάπη και Αβραμιαία φιλοξενία στο αρχονταρίκι της Μονής, όπου είχαμε μια ωφέλιμη και εποικοδομητική συνομιλία, ενθυμούμενοι παλιές ωραίες στιγμές.

Άλλο αξιόλογο αφιέρωμα της Μονής, θεωρείται το ξυλόγλυπτο τέμπλο, η αργυρή λειψανοθήκη, τα διακοσμητικά λιθανάγλυφα του καθολικού και ο χρυσοκέντητος επιτάφιος, σπάνιο έργο τέχνης, που κεντήθηκε το 1735 από τη φημισμένη κεντίστρα της Κωνσταντινούπολης, τη Μαριόρα.

Θυμίζουμε ότι το Μάρτιο του 2013, εκλάπη από την Ι.Μ. της Αμπελακιώτισσας το ιερό λείψανο του Αγίου Πολυκάρπου το οποίο φυλασσόνταν στη Μονή για 6 αιώνες από το 1475, ενώ την Κυριακή 14 Ιουλίου 2019, έξι χρόνια μετά, επεστράφη ένα απότμημα της χειρός του Αγ. Πολυκάρπου με λαμπρή υποδοχή και πανηγυρισμούς από τους Ναυπάκτιους και τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.κ. Ιερόθεο.

Στη συνέχεια, έμπλεοι συγκινήσεως και χαράς, αναχωρούμε για την Άνω Χώρα την οποία θαυμάζουμε, περνώντας από το κέντρο της και κατευθυνόμαστε στην Κάτω Χώρα, όπου μας παρατέθηκε ένα θαυμάσιο γεύμα στην περίφημη ταβέρνα της “Μοσχούλας”, μέσα σε ένα μαγευτικό τοπίο με τα έλατα και τις μυρωδιές της φύσης.

Μια σημαντική μάχη, η μάχη της Λομποτινάς (Άνω Χώρα), διεξήχθη στην Ορεινή Ναυπακτία, όταν ο διοικητής της Γ’ Χιλιαρχίας Ιωάννης Στράτος από το Λουτρό Αιτωλ/νιας, σαν άλλος Λεωνίδας έδωσε μάχη ενάντια στους Τούρκους μαζί με 300 ήρωες, πολεμιστές από την Αιτωλ/νια, και τους ανάγκασε να υποχωρήσουν, να τραπούν σε φυγή με 120 νεκρούς, ενώ οι Έλληνες μετρούσαν μόνο 8 τραυματίες. Η μάχη αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διασφάλιση της Στερεάς Ελλάδας.

Μετά το εξαιρετικό γεύμα μας, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής κατηφορίζοντας για την πανέμορφη Ναύπακτο, όπου θα απολαύσουμε τον καφέ και το γλυκό μας κάτω από τα επιβλητικά βυζαντινά και μεταβυζαντινά τείχη και κάστρα της Ναυπάκτου, δίπλα από το βενετσιάνικο λιμανάκι που θεωρείται ως το μικρότερο και ωραιότερο της Μεσογείου. Η Ναύπακτος είναι κτισμένη στην είσοδο του Κορινθιακού κόλπου, μεταξύ Αντιρρίου και εκβολών του Μόρνου, πρωτεύουσα της επαρχίας Ναυπακτίας με ωραίες ακρογιαλιές, άφθονα νερά και αιωνόβια πλατάνια. Εδώ κατά την παράδοση ναυπηγήθηκαν τα πλοία των Δωριέων με τα οποία πέρασαν στην Πελοπόννησο. Έτσι δηλώνεται η ετυμολογία της λέξεως Ναύπακτος (ναύς δηλ. πλοίο + πήγνυμι = στερεώνω, φτιάχνω, κατασκευάζω).

Δεύτερη ονομασία της, πιο λογοτεχνική είναι Έπαχτος εξ ού, το ψευδώνυμο του Ναυπάκτιου λογοτέχνη, Γιάννη Βλαχογιάννη = Γιάννος Επαχτίτης. Και η τρίτη ονομασία που έδωσε η πόλη στην ιστορία είναι η λέξη Λεπάντο από την τρομερή ναυμαχία της Ναυπάκτου μεταξύ του ενωμένου χριστιανικού στόλου της Ισπανίας, του Πάπα και της Βενετίας κατά του Οθωμανικού στόλου στις 7 Οκτωβρίου του 1571, που έγινε ανοιχτά του νοτίου άκρου της Ακαρνανίας, κοντά στις Εχινάδες νήσους, και έληξε με τη συντριβή των Τούρκων.

Στο δεξιό λιμενοβραχίονα του πύργου του λιμανιού, υψώνεται ο ανδριάντας του πυρπολητή Γ. Ανεμογιάννη που βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην πολιορκία της πόλης το 1821 και ο ανδριάντας του Ισπανού συγγραφέα του Δον Κιχώτη, Μιχαήλ Θερβάντες, που πολέμησε και τραυματίστηκε στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου.

Καθώς φτάνει το σούρουπο, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής γοητευμένοι απ’ αυτή την υπέροχη εξόρμηση που μας προσέφερεο Σύνδεσμός μας, με διάχυτη σε όλους μας τη χαρά και την ικανοποίηση, με πλημμυρισμένες τις καρδιές μας από αγαλλίαση για όσα θαυμάσια ζήσαμε, με ψυχική ευφορία και πνευματική ανάταση, με ενισχυμένη την πίστη και την ελπίδα μας, αφού αξιωθήκαμε και πάλι να αναβαπτιστούμε στον ιερό χώρο του Μοναστηριού που είναι το προπύργιο και ο φάρος της Ορθοδοξίας, να υμνήσουμε την Παναγία την Αμπελακιώτισσα, να λάβουμε τη χάρη και την ευλογία της, να προσκυνήσουμε το πανίερο λείψανο του Αγίου Πολυκάρπου, να ζήσουμε μοναδικές στιγμές ηρεμίας και γαλήνης, ξεπερνώντας τα γήινα και ανεβαίνοντας στα υψηλά και ουράνια.

Έτσι μ’ αυτές τις προσκυνηματικές εξορμήσεις και τις πνευματικές αναζητήσεις, αναδεικνυόμαστε όντως Άνθρωποι (άνω θρώσκωντες) και προσεγγίζουμε έτι περισσότερο τον υπέρτατο προορισμό μας, τη Θέωση.