Εκδρομή στην Αρχαία Κόρινθο – Κόρινθο – Λουτράκι – Ι.Μ. Οσίου Παταπίου

Η Πέμπτη 16 Μαϊου 2019 ήταν μια θαυμάσια ανοιξιάτικη ημέρα, που άνοιξε τα φτερά μας για ένα εξαίρετο οδοιπορικό στα μέρη της ιστορικής και ξακουστής Κορινθίας.

40 περίπου εκλεκτά μέλη και φίλοι του Συνδέσμου μας, ξεκινήσαμε με ολόχαρη διάθεση, για να επισκεφθούμε τόπους και μνημεία που θέλγουν και γοητεύουν τον κάθε επισκέπτη, που μας συνδέουν με την αρχαία μας ιστορία, τον πολιτισμό και τα μεγάλα επιτεύγματα των προγόνων μας. Να γνωρίσουμε τόπους όπου χύθηκε το αίμα των ηρώων για να απελευθερωθούν και τόπους ιερούς και ευλογημένους όπου τα λείψανα και τα σκηνώματα των οσίων και των αγίων θαυματουργούν μέχρι και σήμερα.


Μετά από μια ευχάριστη διαδρομή μέσω της Ιονίας και της Ολυμπίας οδού, φτάνουμε στον πρώτο προορισμό μας, που είναι ο εντυπωσιακός Ακροκόρινθος, απότομος βράχος ύψους 575μ. που δεσπόζει κοντά στην πεδιάδα της Κορίνθου.

Απο τα αρχαία χρόνια (7ος-6ος αιώνας π.Χ.) χρησιμοποιήθηκε σαν σκοπιά που αναδείχθηκε σε οχυρωμένη ακρόπολη, από την οποία εποπτεύονταν κάθε τυχόν επιδρομή από τη Στερεά Ελλάδα ή τη θάλασσα.

Το κάστρο, που τα επιβλητικά τείχη του ανήκουν στα μεσαιωνικά χρόνια, συνδέθηκε με την ιστορία του Λέοντα Σγουρού που αυτοκτόνησε πέφτοντας έφιππος από τα τείχη το 1210, για να μην παραδοθεί στους Φράγκους που κατείχαν το φρούριο ως το 1460, όταν έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Το 1687 το κάστρο πέρασε στα χέρια των Ενετών που το επισκεύασαν και του έδωσαν τη σημερινή του μορφή.

Στις αρχές του 1823 ξεκινά η τρίτη πολιορκία του Ακροκορίνθου από τις ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις με αρχηγό τον Κορίνθιο Ιωάννη Νοταρά και συμπολεμιστές τον Στάικο Σταϊκόπουλο, πορθητή του Παλαμηδίου στο Ναύπλιο και τον Γενναίο Κολοκοτρώνη. Η συνθήκη παράδοσης υπογράφτηκε στις 19 Οκτωβρίου και στις 26 Οκτωβρίου 1823, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, 600 Τουρκαλβανοί και 60 γυναίκες εγκατέλειψαν τον Ακροκόρινθο στα χέρια των Ελλήνων.

Σε αυτόν τον επιβλητικό χώρο, επιχειρήσαμε την κοπιώδη ανάβαση για να θαυμάσουμε τις εντυπωσιακές πύλες, τους θολοσκέπαστους διαδρόμους, τους ογκώδεις προμαχώνες, τις βενετσιάνικες επάλξεις, τα κανόνια του Φραγκίσκου Μοροζίνη, την περίφημη δεξαμενή νερού, την επονομαζόμενη “Δραγονέρα” δηλαδή την αρχαία κρήνη της Πειρήνης, αφού ο παμπόνηρος βασιλιάς της Κορίνθου, Σίσυφος, με τη βοήθεια του Ασωπού, έλυσε το πρόβλημα της λειψυδρίας κι έφερε το νερό πάνω στο βράχο του Ακροκορίνθου.

Η θέα από ψηλά εξαιρετικά μαγευτική, καλύπτοντας τον Πατραϊκό και Κορινθιακό κόλπο, τις νότιες ακτές της Στερεάς Ελλάδας, το δυτικό τμήμα του Σαρωνικού, τη Σαλαμίνα και την Αίγινα.

Μετά την επίπονη αλλά εξόχως ενδιαφέρουσα αυτή ανάβασή μας στο βράχο του Ακροκορίνθου, επιστρέφουμε στο χωριό της Αρχαίας Κορίνθου με απεριόριστη θέα στον Κορινθιακό. Θεωρούνταν η πλουσιότερη πόλη του αρχαίου κόσμου. Πήρε μέρος όπως αναφέρει ο Όμηρος, στην Τρωική εκστρατεία, κάτω από την ηγεσία του Αγαμέμνωνα, βασιλιά των Μυκηνών.

Με την εγκατάσταση των Δωριέων καθιερώθηκε το πολίτευμα της αριστοκρατίας υπό τους Βακχιάδες, αλλά στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. εγκαθιδρύθηκε τυραννία, με πρώτο τύραννο τον Κύψελο, που τον διαδέχθηκε ο Περίανδρος ένας από τους επτά σοφούς της αρχαϊκής περιόδου. Στους περσικούς πολέμους οι κορίνθιοι συμμετείχαν στη μάχη της Σαλαμίνας με 40 πλοία και στη μάχη των Πλαταιών με 5000 οπλίτες. Ο έντονος εμπορικός ανταγωνισμός με την Αθήνα οδήγησε στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Το 146 π.Χ. οι Έλληνες ηττήθηκαν στον Ισθμό της Κορίνθου από το Ρωμαίο στρατηγό Λεύκιο Μόμμιο και η Κόρινθος κατεστράφη. Επανοικίστηκε το 44 π.Χ. και το 51-52 μ.Χ. δέχεται την επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου.

Οι Κορίνθιοι ως σημαντική εμπορική δύναμη είχαν δημιουργήσει ένα δίκτυο αποικιών, κυρίως στη δύση για να ελέγχουν εκεί το εμπόριο. Στα νησιά του Ιονίου αποίκισαν τη Λευκάδα και την Κέρκυρα, στις ακτές του Ιονίου το Άκτιο και την Αμβρακία, στην Αδριατική ίδρυσαν τις αποικίες Επίδαμνο και Απολλωνία, στα παράλια της σημερινής Αλβανίας, στη Σικελία τις περίφημες Συρακούσες και στη Χαλκιδική την Ποτείδαια.

Εκτεταμένος και εντυπωσιακός ο αρχαιολογικός χώρος της Αρχαίας Κορίνθου, μαρτυρεί τη μακρόχρονη ιστορία της από την αρχαιότητα μέχρι και τη ρωμαϊκή εποχή και τους χριστιανικούς χρόνους, αποπνέοντας το μεγαλείο και την αίγλη του ένδοξου παρελθόντος.

Εντυπωσιακά τα μεγαλόπρεπα εκθέματα στη στοά της αυλής (άθλοι του Ηρακλέους, Γιγαντομαχίες και Αμαζονομαχίες). Στον αρχαιολογικό χώρο δεσπόζει ο δωρικός ναός του Απόλλωνα, το θέατρο, οι κρήνες (Γλαύκη, Πειρήνη) και η κεντρική αγορά. Εκεί σώζεται το Βήμα όπου ο Απόστολος Παύλος το 51 μ.Χ. κήρυξε στους Κορινθίους τη Χριστιανική θρησκεία.

Το περίφημο Μουσείο της Αρχαίας Κορίνθου κτίστηκε το 1931-1932 από την Αμερικανική Σχολή κλασικών σπουδών και παραδόθηκε επίσημα το 1934 στο Ελληνικό κράτος. Το Μουσείο της Κορίνθου είναι από τα πλουσιότερα και πιο ενδιαφέροντα επαρχιακά μουσεία της Ελλάδας. Στις τρεις ευρύχωρες αίθουσές του είναι εκτεθειμένα τα πλούσια ευρήματα και οι αρχαιολογικοί θησαυροί που έφερε στο φώς η αρχαιολογική σκαπάνη από όλες τις περιόδους, όπως αντικείμενα από προϊστορικούς οικισμούς, ρωμαϊκούς ανδριάντες, ψηφιδωτά δάπεδα, τοιχογραφές και αφιερώματα από το Ασκληπιείο.

Όλα αυτά γοητεύουν και εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη που μέσα από τα ποικίλα εκθέματα μπορεί να αναπλάσει και να ζήσει τη μακραίωνη ιστορία της λαμπρής αυτής πόλης της Κορινθίας και να παρακολουθήσει σταδιακά την εξέλιξη της τέχνης από τα νεολιθικά χρόνια ως το μεσαίωνα, διακρίνοντας μέσα από τα έργα τέχνης τις περιόδους της ακμής, του πλούτου και της ακτινοβολίας της Κορίνθου.

Παρά την απαγόρευση του αρχαίου ρητού “ου παντός πλειν εις Κόρινθον” που σημαίνει ότι δεν μπορεί ο καθένας να πλεύσει στην Κόρινθο και το βαθύτερο νόημά του, ότι δεν είναι όλοι ικανοί για έναν δύσκολο στόχο, ο επόμενος σταθμός μας ήταν η ιστορική και ξακουσμένη Κόρινθος που αποτελεί συνέχεια της Αρχαίας Κορίνθου, σημαντικός λιμένας της Πελοποννήσου και πρωτεύουσα του Νομού Κορινθίας, η οποία κτίστηκε, μετά την ισοπέδωση της Αρχαίας Κορίνθου από φοβερό σεισμό, Ν.Α. του αρχαίου λιμανιού του Λεχαίου, στις όχθες του Κορινθιακού κόλπου.

Πολιούχος Άγιος της πόλης είναι ο Απόστολος Παύλος. Επισκεφθήκαμε τον περιώνυμο μητροπολιτικό ναό, που δεσπόζει μέσα σε ένα πανέμορφο, κατάφυτο προαύλιο χώρο, στο κέντρο της πόλης. Προσκυνήσαμε με ευλάβεια, ακούσαμε την ενημερωτική ομιλία από τον εφημέριο του ναού και διαβάσαμε σε μια στήλη έξω από το ναό την περίφημη επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς τους Κορινθίους που περιέχει τον υπέροχο ύμνο της αγάπης. “Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον… η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει”.

Στη συνέχεια αναχωρούμε για τη γραφική και φημισμένη λουτρόπολη, το Λουτράκι, τουριστικό θέρετρο γνωστό για τα ιαματικά λουτρά, τα μεταλλικά νερά και το καζίνο του. Βρέχεται από τον Κορινθιακό κόλπο, ενώ πάνω από την πόλη δεσπόζουν τα Γεράνεια όρη. Εκεί γευματίσαμε πλουσιοπάροχα στις εξαιρετικές παραθαλάσσιες ψαροταβέρνες.

Τελευταίος σταθμός μας και το κατεξοχήν ιερό μας προσκύνημα έγινε στην Ιερά Μονή του Οσίου Παταπίου, που είναι γυναικείο μοναστήρι και φιλοξενεί 40 μοναχές. Βρίσκεται στα Γεράνεια όρη σε ύψος 650μ. κοντά στο Λουτράκι.

Ο Όσιος Πατάπιος γεννήθηκε τον 4ο μ.Χ. αιώνα στη Θήβα της Αιγύπτου από πλούσιους και καλούς χριστιανούς γονείς, οι οποίοι γαλούχησαν τον Άγιο με χριστιανικές αρχές. Το σπήλαιο με το λείψανο του Αγίου ανακαλύφθηκε το 1900 από πολίτες του Λουτρακίου. Στο σπήλαιο βρέθηκε και η κάρα της Αγίας Υπομονής. Ορισμένοι επισκέπτες στο σπήλαιο, αποσπούσαν κομμάτια του λειψάνου του Αγίου σαν φυλαχτό γι αυτό ένας ιερέας από το Λουτράκι, ο Κων/νος Σουσάνης πήρε το λείψανο του Αγίου Παταπίου και το φύλαξε στο σπίτι του, με την άδεια της εκκλησίας, ώστε να το προφυλάξει από τους βανδάλους.

Το 1952 ο π. Νεκτάριος Μαρμαρινός ίδρυσε μοναστήρι στο χώρο του σπηλαίου και το λείψανο επέστρεψε στο σπήλαιο, όπου βρέθηκε. Η επίσημη ίδρυση της Μονής έγινε την 1η Αυγούστου 1951 από τον μητροπολίτη Κορινθίας Προκόπιο Τζαβάρα.

Το σπήλαιο του Αγίου Παταπίου είναι δίπλα στην εκκλησία της Παναγίας. Εκεί φυλάσσεται σε λάρνακα το λείψανό του, καλυμμένο με ράσο που αλλάζει κάθε χρόνο στην εορτή του στις 8 Δεκεμβρίου και επίσης την Τρίτη της Διακαινησίμου σε ανάμνηση της ευρέσεως του λειψάνου του.

Σε αυτό τον ιερό και καθαγιασμένο χώρο προσκυνήσαμε το ιερό λείψανο του Αγίου Παταπίου με ευλάβεια και δέος, ώστε να λάβουμε τη χάρη και την ευλογία του. Μετά το προσκύνημά μας έμπλεοι συγκινήσεως, πνευματικής και ψυχικής αγαλλίασης, γαλήνης και ειρήνης, πήραμε το δρόμο της επιστροφής έχοντας αποκομίσει κι από αυτό το ωραίο ταξίδι ότι ιερότερο και πολυτιμότερο μας προσέφερε για μια ακόμη φορά η ελληνοχριστιανική μας παράδοση δηλαδή το μεγαλείο του πολιτισμού της πατρίδας μας που καταύγασε όλη την οικουμένη και τη στερέωση της ορθόδοξης πίστης μας που προσδίδουν τα λείψαν και τα σκηνώματα των Αγίων μορφών που λάμπουν στο στερέωμα της Αγίας και Ορθόδοξης εκκλησίας μας και ζητούν να γίνουμε άξιοι μιμητές τους θεοφόροι και χριστοφόροι.