Διήμερη εκδρομή στη Θεσσαλονίκη

Διήμερη εκδρομή στη Θεσσαλονίκη

Μια θαυμάσια, υπέροχη και εξαιρετική διήμερη εκδρομή πραγματοποίησε ο Σύνδεσμός μας το Σάββατο και την Κυριακή 22 και 23 Ιουνίου 2019 στα ένδοξα και αιματοβαμμένα μέρη της Μακεδονίας, για ένα ευλαβικό προσκύνημα σε τάφους αγίων, σε μέρη όπου ακτινοβολεί η Ορθοδοξία, σε τόπους όπου οι ήρωες πρόγονοί μας με τις επικές μάχες που έδωσαν λάμπρυναν την ιστορία μας και χάρισαν την ελευθερία στη Μακεδονική γη,

Έτσι λίαν πρωί του Σαββάτου 22 Ιουνίου, 50 περίπου εκλεκτά μέλη και φίλοι του Συνδέσμου μας, ξεκινήσαμε με χαρά και λαχτάρα το μακρύ αυτό ταξίδι μέσω της Ιονίας και της Εγνατίας οδού, για να φτάσουμε μετά από επτά ώρες στον πρώτο σταθμό μας που ήταν ο τάφος του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, ενός σύγχρονου Αγίου της εκκλησίας μας, στην Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή της Θεσσαλονίκης. Η Μονή είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη, αλλά και στον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη που ένα απότμημα του λειψάνου του βρίσκεται στο καθολικό της Μονής.

Έτσι λοιπόν αξιωθήκαμε της μεγάλης τιμής, να προσκυνήσουμε με ευλάβεια και συγκίνηση, το λιτό και απέριττο τάφο του μεγάλου Αγίου μας Παϊσίου του Καππαδόκη και να ζητήσουμε τη χάρη και την ευλογία του.

Ο Γέροντας Παϊσιος εκοιμήθη στις 12 Ιουλίου 1994 και ετάφη στη Σουρωτή κατόπιν επιθυμίας του, αφού επί σειρά ετών υπήρξε ο πνευματικός της Μονής.

Αγιοποιήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 13 Ιανουαρίου 2015 λόγω των πολλών θαυμάτων που μαρτυρούνται από τους πιστούς, ενώ η ορθόδοξη εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 12 Ιουλίου. Το 2017 ανακηρύχτηκε προστάτης άγιος του στρατιωτικού όπλου των διαβιβάσεων με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Το 1945 υπηρέτησε στο στρατό σαν ασυρματιστής κατά τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Γι’ αυτό πολλές εκδόσεις αφιερωμένες στη ζωή του Γέροντα, τον αναφέρουν ως «Ασυρματιστή του Θεού» για τις προσευχές και την έγνοια των μοναχών για την υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Στη συνέχεια αναχωρήσαμε για τη βυζαντινή πατριαρχική Μονή της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας, που βρίσκεται στην πλαγιά ενός καταπράσινου λόφου μετά τα Βασιλικά.

Το 1522 ο Σιμωνοπετρίτης ιερομόναχος Θεωνάς, εγκαταστάθηκε στο «παλαιότατον και σεσαθρωμένων» μονύδριον της Αγίας Αναστασίας. Το Μοναστήρι τιμά πανηγυρικά κάθε χρόνο τη μνήμη του και διαφυλάσσει με ιδιαίτερη φροντίδα το Ιερό σκήνωμά του, σε μια γωνιά του μεγαλοπρεπούς ναού, το οποίο προσκυνήσαμε με σεβασμό και ευλάβεια.

Τον 16ο αιώνα το Μοναστήρι φτάνει στη μεγαλύτερη ακμή του με 300 μοναχούς που διακρίθηκαν για τη λογιότητα και τα πνευματικά τους προσόντα. Στον αγώνα του 1821 το Μοναστήρι προσέφερε τις υπηρεσίες του χωρίς φειδώ, γι αυτό οι Τούρκοι το κατέστρεψαν, για να λειτουργήσει ξανά το 1830.

Η Αγία Αναστασία η Φαρμοκολύτρια γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη στα τέλη του 3ου μ.Χ. αιώνα. Βαφτίστηκε χριστιανή και ανατράφηκε από τη μητέρα της Φλαβία που ήταν χριστιανή. Την οδήγησε μάλιστα στο χριστιανό διδάσκαλο Χρυσόγονο, που μετά το θάνατό της ανέλαβε πλήρως τη διδασκαλία της Αναστασίας. Στη Θεσσαλονίκη απετέλεσε τη διδάσκαλο στο Χριστιανισμό για τις 3 αδερφές Αγάπη, Χιονία και Ειρήνη που μαρτύρησαν επί Διοκλητιανού. Η μνήμη της τιμάται στις 22 Δεκεμβρίου.

Η Αγία Αναστασία φέρει το προσωνύμιο Φαρμακολύτρια για δύο λόγους α) διότι είχε άνωθεν την άδεια να λύει και να καταστρέφει τα δεινά αποτελέσματα και τις παρενέργειες των φαρμάκων και των δηλητηρίων και να θεραπεύει σωματικές και ψυχικές ασθένειες, παρέχοντας η ίδια αφθόνως φάρμακα. β) διότι λύει τις φαρμακείες δηλ. τα μάγια.

Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, οι Μικρασιάτες μετέφεραν την Ιερή Εικόνα της Αγίας στη νέα τους πατρίδα, στον Περισσό της Νέας Ιωνίας Αττικής, όπου έχτισαν νέο περικαλλή ναό κι εκεί φυλάσσεται η ιερή εικόνα της Αγίας.

Συνεχίζουμε για τη Θέρμη, όπου απολαύσαμε το μεσημεριανό μας φαγητό στην ωραία ταβέρνα «το Αρχοντικό». Ακολούθως αναχωρούμε για τη νύμφη του Θερμαϊκου τη Θεσσαλονίκη, που ιδρύθηκε το 316 π.Χ. από το Μακεδόνα στρατηγό Κάσσανδρο, που της έδωσε το όνομα της συζύγου του και ετεροθαλούς αδελφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Θεσσαλονίκης. Η πόλη της Θεσσαλονίκης υπήρξε το διαφιλονικούμενο «λάφυρο» μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων.

Τελικά, ύστερα από την αποφασιστική στάση που έδειξε ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος απέναντι στον αρχιστράτηγο διάδοχο Κωνσταντίνο και την παρέμβαση του βασιλέως Γεωργίου Α’, ώστε το ελληνικό στράτευμα της Θεσσαλίας αλλάζοντας πορεία, να κινηθεί προς τη Θεσσαλονίκη, ενώ οι Βούλγαροι είχαν φτάσει προ των πυλών της πόλης, μετά τη διήμερη μάχη των Γιαννιτσών (19-20 Οκτωβρίου 1912) η πόλη περικυκλώθηκε από τον ελληνικό στρατό.

Στις 26 Οκτωβρίου 1912, εορτή του Αγίου Δημητρίου, η πόλη παραδόθηκε από την οθωμανική διοίκηση στον ελληνικό στρατό και στις 29 Οκτωβρίου ο Βασιλεύς Γεώργιος Α’ και ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος, εισήλθαν θριαμβευτικά στη Θεσσαλονίκη όπου τελέστηκε δοξολογία στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μηνά από το Μητροπολίτη Γεννάδιο, «επί τη απελευθερώσει» της πόλεως μετά από 482 χρόνια συνεχούς οθωμανικής κατοχής.

Η μεγάλη πυρκαγιά το 1917 ήταν η χειρότερη καταστροφή που υπέστη η Θεσσαλονίκη κατά τα νεότερα χρόνια. Το 1925 ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπαναστασίου – ο πατέρας της Α’ Ελληνικής Δημοκρατίας – ιδρύει στη Θεσσαλονίκη Πανεπιστήμιο, το οποίο αργότερα (1954) μετονομάστηκε σε Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, προς τιμήν του φιλοσόφου Αριστοτέλη, που αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ελλάδος.

Στις 3 Οκτωβρίου 1926 εγκαινιάστηκε η πρώτη Διεθνής Έκθεση της Θεσσαλονίκης.

Φθάνοντας λοιπόν στην ιστορική και πανέμορφη συμπρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, καταλύσαμε στο ξενοδοχείο «Ελ Γκρέκο». Επί της Εγνατίας οδού και το βράδυ απολαύσαμε τις υπέροχες γωνιές και τα αξιοθέατα της πόλης περιδιαβαίνοντας τα Λαδάδικα, τη φημισμένη πλατεία Αριστοτέλους με τα μεγαλοπρεπή ξενοδοχεία, την παραλιακή οδό που βγάζει στον επιβλητικό Λευκό Πύργο και άλλα εντυπωσιακά κτήρια.

Το πρωί της Κυριακής, δεύτερης ημέρας του ταξιδιού μας παρακολουθήσαμε τη Θεία Λειτουργία, άλλοι στον Ιερό Ναό του πολιούχου και προστάτη της πόλης Αγίου Δημητρίου, όπου ευρίσκεται και ο τόπος του μαρτυρίου του, κι άλλοι στον Ιερό Ναό της του Θεού Σοφίας, με τα περίφημα ψηφιδωτά της, όπου απολαύσαμε το ρεσιτάλ του αειθαλούς, κορυφαίου πρωτοψάλτη, μάστορα της βυζαντινής μουσικής κ. Χαριλάου Ταλιαδόρου (Σκαλιστή) που έχει συγγενικούς  δεσμούς με το Αγρίνιο και που σε ηλικία 86 ετών δεσπόζει στο αναλόγιο της Αγίας Σοφίας.

Μετά την απόλυση κι αφού απολαύσαμε το πλουσιοπάροχο πρωϊνό στο ξενοδοχείο, αναχωρούμε για το ηρωϊκό και δοξασμένο Κιλκίς, πόλη της Μακεδονίας κτισμένη στους πρόποδες του Αγ. Γεωργίου στα 1830, που μέχρι τον Α’ Βαλκανικό πόλεμο ήταν στην κατοχή των Βούλγαρων. Στην είσοδο της πόλης, μας υποδέχτηκε ο δραστηριότατος και ακμαιότατος πρόεδρος του Συνδέσμου Συνταξιούχων Ν. Κιλκίς κ. Στράτος Ξηραδάκης με τους συνεργάτες του. Πρώτος και κύριος σταθμός μας το αξιόλογο Πολεμικό Μουσείο και το παλαιότερο από όσα ίδρυσε το Γενικό Επιτελείο Στρατού, που λειτουργεί από το 1966.

Βρίσκεται στον πευκόφυτο λόγο του Ηρώου όπου διεξήχθη η τριήμερη φονική μάχη του Κιλκίς (19-21 Ιουνίου 1913) μεταξύ του ελληνικού και βουλγαρικού στρατού, στη διάρκεια του Β’ Βαλκανικού πολέμου και η οποία έκρινε, μαζί με εκείνη του Λαχανά, την έκβαση του πολέμου υπέρ της Ελλάδος παρά τις μεγάλες απώλειες των Ελλήνων.

Σε ανάμνηση της νικηφόρας για την Ελλάδα μάχης του Κιλκίς – Λαχανά, το Πολεμικό Ναυτικό ονόμασε το 1914 ένα θωρηκτό με το όνομα της πόλης, το θωρηκτό Κιλκίς.

Στον επανακτηθέντα ναό του Αγ. Γεωργίου, αποκαλύφθηκαν οι παλιότερες ελληνικές επιγραφές στις αγιογραφίες, αφού ξύστηκαν οι νεότερες κυριλλικές που είχαν προστεθεί. Στο χώρο του Μουσείου, όπου μας ενημέρωσε ένας αξιωματικός του στρατού, υπάρχει Ηρώο πεσόντων της μάχης και προτομές ηρώων αξιωματικών. Ανάμεσά τους κι αυτή του ήρωα συνταγματάρχη Φωκίωνα Διαλέτη, συγγενούς του εκλεκτού μέλους του Συνδέσμου μας κ. Βασίλη Κιτσόπουλου, από τη Χρυσοβίτσα του Θέρμου. Από τα πιο σημαντικά εκθέματα είναι οι σημαίες των μεραρχιών και των συνταγμάτων που έλαβαν μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους. Επίσης, εκτίθεται οπλισμός, μετάλλια και παράσημα του ελληνικού και βουλγαρικού στρατού, στολές Ελλήνων στρατιωτών και αξιωματικών του 1913, και διάφορα προσωπικά αντικείμενα πεσόντων μαχητών. Τέλος υπάρχουν πίνακες ζωγραφικής, λιθογραφίες και φωτογραφίες από τις κινήσεις του ελληνικού στρατού.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ανάγλυφος χάρτης και η οπτικοακουστική παρουσίαση της μάχης, η οποία ήταν συγκλονιστική και μας προκάλεσε ρίγη συγκινήσεως και περηφάνειας, γι’ αυτούς τους ατρομήτους ήρωες που προέταξαν τα στήθη τους στις σφαίρες του εχθρού, για να χαρίσουν την ελευθερία στις μελλοντικές γενιές. Τους αξίζει ύψιστη τιμή κι ένα μεγάλο εύγε. Η πατρίδα θα τους ευγνωμονεί για πάντα.

Στον προαύλιο χώρο του Μουσείου εκτίθενται ορειβατικά και πεδινά πυροβόλα που χρησιμοποιήθηκαν στη μάχη του Κιλκίς. Στο αρχαιολογικό Μουσείο του Κιλκίς, σημαντικότερο έκθεμα είναι ο μοναδικός στη Β. Ελλάδα, κούρος της αρχαίας Ευρωπού του 6ου π.Χ. αιώνα. Ένα από τα αξιολογότερα σπήλαια της Ελλάδας είναι το σπήλαιο του Αγίου Γεωργίου, στους πρόποδες του λόφου του Αγίου Γεωργίου, που ανακάλυψε το 1925 ο λατόμος Γεώργιος Παυλίδης. Χαρτογραφήθηκε το 1930 από τη σπηλαιολόγο Άννα Πετροχείλου και έγινε επισκέψιμο το 1986.

Μετά την ξενάγηση στο πολεμικό Μουσείο προσφέρθηκε σε όλους τους εκδρομείς ένα κέρασμα εκ μέρους του Συνδέσμου Κιλκίς, στις ωραίες καφετέριες της κεντρικής πλατείας του Κιλκίς.

Μετά την εντυπωσιακή και συγκινητική επίσκεψη στο πολεμικό Μουσείο του Κιλκίς, που τόνωσε και γιγάντωσε το πατριωτικό και εθνικό μας φρόνημα, αναχωρούμε για την πανέμορφη πόλη της Βέροιας, όπου οδήγησε τα βήματα του ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, που δίδαξε και φώτισε απ’ το ιερό «Βήμα» του, το λαό της Βέροιας διαδίδοντας τη χριστιανική διδασκαλία.

Στην όμορφη πλατεία της Ελιάς με την πανοραμική θέα στον κάμπο της Ημαθίας, απολαύσαμε το μεσημεριανό μας φαγητό στο εξαιρετικό εστιατόριο «Παπαγάλος» με τα νόστιμα και εκλεκτά εδέσματά του.

Και συνεχίζουμε για τον τελευταίο μεγάλο σταθμό της διήμερης περιήγησής μας, την Πανίερη και Μεγαλόχαρη Παναγία Σουμελά, κτισμένη λίγο έξω από το χωρίο Καστανιά του Βερμίου, σ’ ένα καταπράσινο τοπίο με έλατα, που αποτελεί εθνικό σύμβολο και ιστορικό μνημείο για τον Ποντιακό Ελληνισμό. Η παράδοση θέλει να έχει ιστορηθεί η περίφημη εικόνα της Παναγίας από τον Ευαγγελιστή Λουκά.

Για χρόνια βρίσκονταν στο μοναστήρι της Σουμελά στον Πόντο, μαζί με τον Τίμιο Σταυρό του Αυτοκράτορα Εμμανουήλ Κομνηνού και το Άγιο Ευαγγέλιο του πατρός Χριστοφόρου, δώρο του αυτοκράτορα Δαυίδ του Κομνηνού. Και τα τρία αυτά κειμήλια τα είχε φέρει το 1931 από τον Πόντο, ο ηγούμενος της Μονής Αμβρόσιος Σουμελιώτης κι αφού φιλοξενήθηκαν για 60 χρόνια στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας, με εντολή του τότε πρωθυπουργού Κων. Μητσοτάκη, παραχωρήθηκαν στην Μονή κι έγιναν δεκτά με τιμές αρχηγού κράτους.

Στις 15 Αυγούστου 1952 έγιναν τα θυρανοίξια του Ναού και Εύχαρις ο Πίνδαρος των Ποντίων Φίλων Κτενίδης, έγραψε στην Ποντιακή Εστία ππυ εξέδιδε: «τώρα θεμελίωσα, και χτίζω ξαν’ φωλέαν, θα έχω ξαν’ τα σήμαντρά μ’, θα έχω τας καμπάνας».

Ό,τι είναι η Παναγία της Τήνου για τους Έλληνες του Νότου, είναι και η Παναγία Σουμελά για τους απανταχού Ποντίους και τους Έλληνες του Βορρά. Είναι η οδηγήτρια των Ελλήνων του Πόντου, που για αιώνες στάθηκε προστάτιδα και παρηγορήτριά τους, το Ιερό και Εθνικό τους Σύμβολο, το Ακρωτήρι της Ελπίδας, η τροφός και φρουρός των ονείρων, των στοχασμών και των μύχιων πόθων τους.

Είναι αυτή που έδωσε δύναμη στον υπόδουλο και μαρτυρικό ποντιακό λαό να κρατήσει με πείσμα και αυτοθυσία τα πατροπαράδοτα, τη θρησκεία του, την εθνική του συνείδηση, τη λαογραφία του, τις ηθικές, κοινωνικές και οικογενειακές του αρχές και παραδόσεις, και προπάντων τη γλώσσα του.

Στις πλαγιές του Βερμίου συγκεντρώνονται κάθε χρόνο χιλιάδες πιστοί Πόντιοι από όλη την Ελλάδα, για να προσκυνήσουν την Παναγία Σουμελά, για να προσευχηθούν, να κλάψουν και να λυτρωθούν.

Στη Νέα Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο βρίσκονται οι τάφοι επιφανών Ποντίων: του Αλέξανδρου Υψηλάντη, του πολιτικού αρχηγού της επαναστάσεως του 1821, των βουλευτών Ισαάκ Λαυρεντίδη, Ελ. Ελευθεριάδη, Στ. Νικολαϊδη, αλλά και του ξεχωριστού ποντίου ευεργέτη Ζώρα Μελισσανίδη, του οποίου τα παιδιά Δημήτρης και Ιάκωβος διέθεσαν πάνω από 5 εκατομύρια ευρώ για τη δημιουργία του «Μελισσανίδιο Μέλαθρο» στη μνήμη των γονιών τους Ζώρα και Βέρας.

Κι ήρθε η ώρα της επιστροφής για το Αγρίνιο μετά το τελευταίο ιερό προσκύνημά μας στην Παναγία Σουμελά που πλημμύρισε την ψυχή μας από αγαλλίαση και ευφροσύνη.

Κουρασμένοι λίγο από το μεγάλο ταξίδι, αλλά γοητευμένοι και ενθουσιασμένοι από όσα θαυμαστά ζήσαμε αυτό το διήμερο. Έμπλεοι από τη χάρη και την ευλογία του Αγίου Παϊσίου, της Αγίας Αναστασίας, της Παναγίας Σουμελά που μας αξίωσαν να νιώσουμε αυτή την πνευματική ευφορία, την ψυχική ανάταση, το αναβάπτισμα για άλλη μια φορά στην κολυμβήθρα της παράδοσης, του Χριστιανισμού και του Ελληνισμού.

Επιστρέφουμε ακόμη πιο δυνατοί, πιο πλούσιοι με την ακράδαντη πεποίθηση πως αυτός ο τόπος που ανέδειξε άγιους, μάρτυρες, αγωνιστές που με αυταπάρνηση και ανυπέρβλητη γενναιότητα έπεσαν για την ελευθερία, ο τόπος που είναι γεμάτος από τα μνημεία πεσόντων και τις προτομές ηρώων, ο τόπος που βάφτηκε από το άλικο αίμα τους, δεν πρόκειται να χαθεί ποτέ, αλλά θα λάμπει και θα καταυγάζει την οικουμένη με το φως της ελπίδας, της πίστης, του μεγαλείου της ψυχής και του ανθρωπισμού.

Κι αυτή λοιπόν η μεγάλη διήμερη εκδρομή του Συνδέσμου μας στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, χάρη σ’ όλους εσάς που μεπροθυμία πήρατε μέρος σ’ αυτήν και δείξατε υποδειγματική πειθαρχία και αγαστή συνεργασία, ώστε όλα να κυλήσουν ομαλά και ευχάριστα και να επιστρέψουμε χαρούμενοι και υγιείς.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον εξαίρετο οδηγό μας Χρίστο Νίκα που με σύνεση, νηφαλιότητα, ευγενική συμπεριφορά και προσοχή, μας μετέφερε με ασφάλεια και σιγουριά στο μακρινό μας αυτό προορισμό.

Εξίσου ένθερμες οι ευχαριστίες μας για την εκλεκτή φίλη και συνοδό μας, υπεύθυνη του γραφείου, Μαρία Κράλλη, η οποία καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, με ευγένεια και χάρη με το γλαφυρό και μεστό λόγο της, μας ξενάγησε, μας ενημέρωσε και μας διαφώτισε. Καλό καλοκαίρι σε όλους και καλή αντάμωση το Σεπτέμβριο.

Θα ήθελα να κλείσω με τη συγκλονιστική και συγκινητική ιστορία που μας διηγήθηκε ο εξαίρετος φίλος μας και επιστήμων Θωμάς Στάθης, όταν μικρό παιδί ξεκίνησε από το χωριό του μ’ ένα φίλο του για να δώσουν εισαγωγικές εξετάσεις στο Γυμνάσιο, στο Μέτσοβο.

Μου θύμισε μια ανάλογη ιστορία όταν ο Παύλος Νιρβάνας ο μεγάλος μας λογοτέχνης, μαθητής ων στο γυμνάσιο έγραψε μια εξαίρετη έκθεση για την οποία ο καθηγητής του, όταν τη διόρθωσε του έγραψε «όζει ξένης χειρός» ότι δηλαδή την αντέγραψε. Αυτό προκάλεσε μεγάλη ικανοποίηση στο νεαρό Νιρβάνα που ο καθηγητής του έπεσε έξω.

Στη δύσκολη λοιπόν εποχή γύρω στο 1950 ο Θωμάς με το συμμαθητή του επιβιβάζονται στο λεωφορείο που ξεκινούσε από τα Τρίκαλα, περνούσε από το χωριό του τον Κορυδαλλό για να πάνε στο Μέτσοβο.

Τα μόνα εφόδια τους ήταν το μυαλό τους, η επιθυμία να μάθουν γράμματα, η προετοιμασία για τις εξετάσεις κι ένας ντορβάς με λίγο ψωμοτύρι, που όταν έφτασαν στο Μέτσοβο τον κρέμασαν σ’ ένα έλατο για να φάνε μια μπουκιά στη διάρκεια της ημέρας.

Κοιμήθηκαν το βράδυ στο λεωφορείο, φιλοξενούμενοι του οδηγού και το πρωί στα θρανία του Γυμανσίου για τις εξετάσεις. Κι ενώ τους δόθηκαν τα θέματα των Μαθηματικών κι έγραφε τις απαντήσεις στην κόλλα ο μικρός Θωμάς, λίγο ανήσυχος, σήκωνε πότε-πότε το κεφάλι του για να βλέπει έξω από το παράθυρο, αν ο ντορβάς ήταν κρεμασμένος στο δέντρο ή τον είχε πάρει κανείς ή μήπως κάποιο ζωάκι ή πουλί τον είχε αρπάξει. Αυτή την κίνηση του μικρού αθώου παιδιού ο καθηγητής Μαθηματικών που επιτηρούσε, την εξέλαβε ως προσπάθεια αντιγραφής και με αυστηρό και απόλυτο τρόπο – λες και ήταν αλάθητος – απέναντι σ’ ένα μικρό ανυπεράσπιστο παιδάκι, του πήρε την κόλλα, τη μονόγραψε, μηδένισε το γραπτό κι έδιωξε το μικρό Θωμά από την τάξη. Ήταν τόσο σίγουρος ότι αντέγραψε, ένα παιδί που ήρθε από το χωριό με τόσο αθώα ψυχή που δεν το είχε αγγίξει ακόμα το μικρόβιο της δολιότητας και της απάτης, τη στιγμή που άνοιγε τα φτερά του για να πετάξει κι όμως ο άνθρωπος και σκληρός καθηγητής φρόντισε να του τα τσακίσει, να τον εξαφανίσει. Υπάρχουν άραγε τόσο άδικοι και ανελέητοι καθηγητές;

Κι ο μικρός Θωμάς είχε το σθένος να κατηγορήσει τον καθηγητή για την αδικία, υποσχόμενος πως όταν μεγαλώσει θα γίνει καθηγητής Μαθηματικών αλλά καλός και δίκαιος.

Κι έφυγε κλαίοντας για να βαδίσει 7 ώρες με τα ποδιά επιστρέφοντας στο χωριό του, στην αγκαλιά των στοργικών γονιών του. Αλήθεια τί συγκλονιστική ιστορία ήταν κι αυτή; Που γέννησε στην ψυχή μας τόση συμπάθεια για το Θωμά και τόση απέχθεια για τον καθηγητή. Αλλά ο μικρός Θωμάς δεν λύγισε, δεν απογοητεύθηκε, δεν παραιτηθήκαμε, αλλά σηκώθηκε πάλι όρθιος με περισσότερη ορμή και πείσμα για να κατακτήσει όσους στόχους είχε θέσει, για να πραγματοποιήσει τα όνειρά του, να πετάξει σαν αητός στις κορφές και να φτάσει σε αμέτρητες επιτυχίες και διακρίσεις.